Indonesische Verzorgende IG

Indonesische verpleegkundigen

Het blijkt dat er in Indonesië een grote groep werkeloze verpleegkundigen zijn. Allemaal afgestudeerd op Bachelor niveau maar door te weinig vraag kunnen zij geen baan vinden. De omgekeerde wereld.

Ook deze verpleegkundigen moeten in Nederland eerst starten als Verzorgende IG. Pas nadat zij hun BIG-registratie halen mogen ze werken als verpleegkundige. Maar net zoals hun Surinaamse collega’s hebben ze daar helemaal geen moeite mee. Hier kunnen ze geld verdienen en ervaring opdoen.

Opella heeft voor mij wel een bijzondere lading. Het is het verpleeghuis waar mijn vrouw Hester heeft gewoond toen ze leefde met Alzheimer. Ik heb met eigen ogen moeten zien wat een tekort aan zorgprofessionals deed met de zorg voor mijn vrouw en nu kon ik hier verandering in aanbrengen. Deze Indonesische kanjers brachten niet alleen hun kennis en zorghart mee op de werkvloer. Ook een stukje van hun cultuur. Het heerlijke eten en de andere geuren zorgde bij de bewoners voor veel herinneringen die terug kwamen.

Uiteraard is de Nederlandse taal wel belangrijk. De Surinaamse collega’s zijn daarmee opgegroeid maar de Indonesische niet. CareVisie verzorgde de taaltrainingen op onder andere Jakarta en zo konden ze allemaal het Nederlands begrijpen en spreken. Toch is en blijft dit een uitdaging en gaat het niet altijd vanzelf. Daarom is het belangrijk dat dit besef er ook is bij de Nederlandse collega’s en uiteindelijk gaat het goed. Soms een kwestie van wat meer tijd.

Een mooie herinnering is mij bijgebleven toen een nieuwe Indonesische verpleegkundige startte. Een van de bewoonsters kwam zelf ook uit Indonesië en begon in hun taal met haar te praten. Iets wat je vaker ziet bij dementie. Ik verstond er niets van maar de lichaamstaal sprak boekdelen.

-Ton